“Tot twee keer toe is de operatie niet goed gegaan. Nou ja, waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Nu krijgen wij zes uur en vierenvijftig minuten (6.54) hulp. Bij herindicatie wordt de hulp minder”.
Dit schreef iemand uit Fryslân op een formuliertje van Zorgbelang Fryslân, over de Wmo zorg die hij of zij ontvangt. Geen idee wie het is, een hij of een zij, jong of oud, geen idee. Er spreekt wel een wereld van zorg tussen de regels door: ja er is van alles mis gegaan, (5.18)maar ja. Het wordt allemaal ook niet beter, maar wat doe je er aan? Het lijkt een doorsnee reactie van iemand die zorg krijgt.
Wat mij altijd (4.43)weer boven op de kast krijgt is zo’n indicatie tot op de minuut. Wie bedenkt zoiets. Hoe komt zoiets tot stand? Wordt daarover vergaderd? Is er in zo’n vergadering dan echt discussie over de vraag of een bepaald pakket aan huishoudelijke (4.09) hulp in zes uur en drieënvijftig, vierenvijftig of vijfenvijftig minuten kan plaatsvinden?
“Voorzitter, gezien het feit dat stofzuigerzakken tegenwoordig zo worden gefabriceerd dat ze nog eenvoudiger in (3.27) de stofzuiger te plaatsen zijn, lijkt het mij wenselijk de tijd die de verzorgende aan het stofzuigen kan besteden, met een minuut terug te brengen.”
(2.18)
Zijn er laboratoria waar wetenschappers met de stopwatch in de hand, proefondervindelijk uitvinden hoe lang een groep verzorgenden (1.04) gemiddeld doet over een bepaalde handeling? Worden deze gegevens verzameld door een ambtenaar van VWS en doorgegeven aan indicatiestellers met de opdracht van de door de wetenschappers bepaalde tijd, tien procent efficiencykorting af te schrapen?
En het mooiste komt nog! Als er dan verzorgenden ... (0.10)
Oh, jammer, de tijd is op.
Eerder gepubliceerd op de website van Zorgbelang Fryslân, september 2010
Posts tonen met het label zorgbelang fryslan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zorgbelang fryslan. Alle posts tonen
vrijdag 1 oktober 2010
donderdag 30 september 2010
Wie is Marjan Faber
Al sinds vier jaar is Marjan Faber het gezicht van het Friese steunpunt van de LFB/Onderling Sterk. Samen met haar coach Hester komt ze op voor de belangen van mensen met een verstandelijke beperking. Tijd om ons eens af te vragen….
Wie is Marjan Faber?
“Ik kom uit een groot gezin. Zeven kinderen waren er en daarvan was ik de vijfde. Toch heb ik maar één broer. Op het moment is het hier een beetje een gekkenhuis, want mijn vader heeft in het ziekenhuis gelegen. Nu is mijn moeder hier naar toe gekomen, want ze heeft bericht gehad dat hij weer naar huis mag.”
Zelf heeft Marjan geen gelukkig gezinsleven gehad. Bij de geboorte van haar zoontje was al duidelijk dat hij geen overlevingskansen had. Haar man stierf jong aan een hartaanval en haar dochter werd door een dronken bestuurder doodgereden.
“In die tijd werkte ik bij Caparis, de voormalige DSW, maar ik kon van ellende niks meer doen en ik ben toen volledig afgekeurd. Achttien jaar heb ik thuis gezeten. Het was heel eenzaam. Ik lag veel op bed en heb in die jaren weinig gedaan.”
“De grote ommekeer kwam met een barbecue. Ik kende Nynke (voormalig medewerkster van LFB/Onderling Sterk, JB) al een tijdje en zij nodigde me uit voor een barbecue. Samen met haar coach Alex, die mij nog steeds ondersteunt, hebben we toen gekeken of ik niet voorzichtig enkele uurtjes per week voor de LFB zou kunnen gaan werken.
Dat mocht van de bedrijfsarts en vanaf dat moment is het weer beter met me gegaan. Na het vertrek van Nynke heb ik haar baan gekregen en nu werk ik zelfs zestien uur per week.”
Positieve reacties
LFB/Onderling Sterk is een vereniging voor en door mensen met een lichte verstandelijke beperking. Door het opzetten van lokale verenigingen brengen zij mensen met elkaar in contact en behartigen de belangen van mensen met een verstandelijke beperking.
“Ik wil meer mensen over de streep trekken om zelfstandiger te worden. We krijgen veel positieve reacties op ons werk en daar aan zie ik dat het belangrijk is wat we doen en ik vind het gewoon ook hartstikke leuk om te doen. Ik ben eruit, ik kom in een ander wereldje waar ik andere mensen kan ontmoeten.”
Eén van die mensen is Willem. Hij is nu al veertien maanden haar vriend en dat niet alleen: “hij is ook mijn voorbeeld. Hij werkt al acht jaar bij de LFB en doet dit werk dus al een stuk langer dan ik. Ik leer nog steeds nieuwe dingen van hem.”
Voordat ze Willem leerde kennen, stond Marjan echter ook al met een Powerpointpresentatie voor groepen om een verhaal te vertellen. Het is een opmerkelijke stap voor iemand die begon bij de sociale werkvoorziening en achttien jaar thuiszat, dat ze nu op die wijze naar buiten treedt.
“Ach, het is ook wel een kwestie van ‘verstand op nul’ en gewoon doorgaan. Het is niet altijd even gemakkelijk, maar ik kan het nu beter zeggen als ik het met iemand niet eens ben, of vragen stellen en soms moet ik gewoon mijn grenzen aangeven.”
Film
“Weet je wat leuk is? We maken op dit moment een film over hoe toegankelijk gemeenten in Friesland zijn voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik heb de opnames in Leeuwarden gedaan en Heerenveen is ook klaar. We gaan nu nog naar Kollumerland en Sneek. We kijken hoe mensen met een lichte verstandelijke beperking in die gemeenten kunnen wonen, of er werk is en of er activiteiten worden georganiseerd voor in de vrije tijd.”
Haar eigen vrije tijd gaat – naast puzzelen en TV kijken - volgens Marjan toch veel in de LFB zitten, maar dat vindt ze niet erg: “ik heb nu een gelukkig leven!”
Eerder gepubliceerd in Belangstelling, magazine van Zorgbelang Fryslân, zomer 2010
Wie is Marjan Faber?
“Ik kom uit een groot gezin. Zeven kinderen waren er en daarvan was ik de vijfde. Toch heb ik maar één broer. Op het moment is het hier een beetje een gekkenhuis, want mijn vader heeft in het ziekenhuis gelegen. Nu is mijn moeder hier naar toe gekomen, want ze heeft bericht gehad dat hij weer naar huis mag.”
Zelf heeft Marjan geen gelukkig gezinsleven gehad. Bij de geboorte van haar zoontje was al duidelijk dat hij geen overlevingskansen had. Haar man stierf jong aan een hartaanval en haar dochter werd door een dronken bestuurder doodgereden.
“In die tijd werkte ik bij Caparis, de voormalige DSW, maar ik kon van ellende niks meer doen en ik ben toen volledig afgekeurd. Achttien jaar heb ik thuis gezeten. Het was heel eenzaam. Ik lag veel op bed en heb in die jaren weinig gedaan.”
“De grote ommekeer kwam met een barbecue. Ik kende Nynke (voormalig medewerkster van LFB/Onderling Sterk, JB) al een tijdje en zij nodigde me uit voor een barbecue. Samen met haar coach Alex, die mij nog steeds ondersteunt, hebben we toen gekeken of ik niet voorzichtig enkele uurtjes per week voor de LFB zou kunnen gaan werken.
Dat mocht van de bedrijfsarts en vanaf dat moment is het weer beter met me gegaan. Na het vertrek van Nynke heb ik haar baan gekregen en nu werk ik zelfs zestien uur per week.”
Positieve reacties
LFB/Onderling Sterk is een vereniging voor en door mensen met een lichte verstandelijke beperking. Door het opzetten van lokale verenigingen brengen zij mensen met elkaar in contact en behartigen de belangen van mensen met een verstandelijke beperking.
“Ik wil meer mensen over de streep trekken om zelfstandiger te worden. We krijgen veel positieve reacties op ons werk en daar aan zie ik dat het belangrijk is wat we doen en ik vind het gewoon ook hartstikke leuk om te doen. Ik ben eruit, ik kom in een ander wereldje waar ik andere mensen kan ontmoeten.”
Eén van die mensen is Willem. Hij is nu al veertien maanden haar vriend en dat niet alleen: “hij is ook mijn voorbeeld. Hij werkt al acht jaar bij de LFB en doet dit werk dus al een stuk langer dan ik. Ik leer nog steeds nieuwe dingen van hem.”
Voordat ze Willem leerde kennen, stond Marjan echter ook al met een Powerpointpresentatie voor groepen om een verhaal te vertellen. Het is een opmerkelijke stap voor iemand die begon bij de sociale werkvoorziening en achttien jaar thuiszat, dat ze nu op die wijze naar buiten treedt.
“Ach, het is ook wel een kwestie van ‘verstand op nul’ en gewoon doorgaan. Het is niet altijd even gemakkelijk, maar ik kan het nu beter zeggen als ik het met iemand niet eens ben, of vragen stellen en soms moet ik gewoon mijn grenzen aangeven.”
Film
“Weet je wat leuk is? We maken op dit moment een film over hoe toegankelijk gemeenten in Friesland zijn voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik heb de opnames in Leeuwarden gedaan en Heerenveen is ook klaar. We gaan nu nog naar Kollumerland en Sneek. We kijken hoe mensen met een lichte verstandelijke beperking in die gemeenten kunnen wonen, of er werk is en of er activiteiten worden georganiseerd voor in de vrije tijd.”
Haar eigen vrije tijd gaat – naast puzzelen en TV kijken - volgens Marjan toch veel in de LFB zitten, maar dat vindt ze niet erg: “ik heb nu een gelukkig leven!”
Eerder gepubliceerd in Belangstelling, magazine van Zorgbelang Fryslân, zomer 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)